Unidos verdient voor ’Footloose’ een tourbus

Unidos verdient voor ’Footloose’ een tourbus
Shanna Krijnen (Links) met Rick van Zijtveld en ensemble.
© Foto Studio2media/Gwendelyn Luijk
IJmuiden

De musical Footloose is gebaseerd op de gelijknamige film uit 1984. Dat verklaart direct de oubollige verhaallijn. Ofwel, een dorp waar de dominee en een avondklok de dienst uitmaken en waar dansen verboden is. Hé, gatver...? Absoluut niet, Unidos blaast van de eerste tot de laatste seconde de schouwburg plat. Het wordt wat eentonig misschien, maar Unidos is er weer glansrijk in geslaagd zichzelf te overtreffen.

Ren McCormack (Rick van Zijtveld) en zijn moeder (Lisanne Wensink-Kops) verhuizen vanuit Chicago naar het gelovige gehucht Bomont. De jeugd zit niet op Ren te wachten, op de domineesdochter Ariel (Shanna Krijnen) na. Tot grote ergernis van haar vriendje Chuck (Patrick Koelman). Dat bijkans alles verboden is in het dorp komt door een tragisch ongeval waarbij dansen, drank en drugs een rol speelden. Dominee Moore (Baris Kirik), de vader van Ariel, verloor zijn zoon bij dat ongeluk. Gedreven door intens verdriet verstikt hij zijn dochter in haar ontwikkeling en zet het dorp ’stil’. Ren vecht met zijn klas bij de gemeenteraad alles aan wat verboden is. Aanvankelijk zonder succes. Het zijn Ren, Ariel en zijn vrouw Vi (Marloes Vervoort) die dominee Moore, niet zonder slag of stoot, uit zijn verdriet weten te trekken. Dat proces zet Kirik intens en klein, neer waardoor de pijn voelbaar is. Verwoort en Kirik samen zijn in spel en zang niet te evenaren. Ook Ren en Ariel zingen, spelen en dansen de sterren van de hemel op professioneel niveau. Het stel wordt vergezeld door vriendengroepjes. De liedjes die zij samen zingen zijn absolute hoogtepunten. Rusty (Annika van den Hoff - van Tongeren) speelt op heerlijk, pittige wijze de vriendin van Ariel. Ze heeft haar zinnen gezet op stoethaspel Willard (Wouter Wensink), vriend van Ren. Zijn mimiek is hilarisch. Zijn solonummer ’Volgens ma’ is om te gillen zo grappig. Veelvuldig citeert hij zijn ’ma’. ,,Als je geen omelet kunt bakken, heeft het geen zin om de champignons te snijden.’’ De stoere Chuck wordt uitstekend uitgespeeld door Koelman. Ethel, de alleenstaande moeder van Ren wordt prachtig gespeeld door Lisanne Wensink-Kops. Het lied dat zij samen met Vi zingt, ’Leer zo niets te zeggen’, zingen ze zo ingetogen mooi dat je er kippenvel van krijgt. Uiteindelijk mag er in het hele dorp gedanst worden, en hoe.

Decoratelier Velsen verzorgde het uitstekende decor. Kerkbanken vormden omgekeerd het interieur van een hamburgertent, mooi bedacht. Kleding, kap en grime maakten het geheel af.

Ik denk dat Sanne Ooms uit haar voegen is gebarsten van trots. En terecht, met deze spelers kon de lat torenhoog voor wat choreografie betreft. Grote, onuitputtelijke ’moves-ster’: Van Zijtveld. Regisseur Martijn Egelmeer heeft van elke scène een waar feest of tragedie gemaakt. Op werkelijk elke plek heeft hij de juiste speler gezet. Hoe hard Maarten Redeker heeft moeten werken aan de zang weet niemand. Vast staat dat Unidos niet meer voor amateurvereniging door kan. Ik zeg: ’tourbus voor Unidos zodat heel Nederland kan genieten’. Uiteraard met in hun kielzog de onmisbare Bas Jongsma en zijn gevolg, want zonder orkest ben je nergens.

Laatste nieuws