Afgelopen week was er geen ontkomen aan de ranzigheid die op ons neerdaalde | column

© Archieffoto Getty Images

Oscar Spaans

Op de IJmond daalt al jaren allerlei smerigheid neer. Niks nieuws onder de zon, we zijn eraan gewend.

Een buitenstaander zou misschien nog schrikken van de onthullingen over kankerverwekkende uitstoot in de lucht die we hier inademen, snel, naar binnen, sluit de ramen en deuren. Maar ook thuis bleef je de afgelopen week niet verschoond van ziekmakende materie: via alle mogelijke mediakanalen sijpelde een ander soort ranzigheid onze huiskamers in. Er was geen ontkomen aan.

Bijna net zo ranzig als het seksueel wangedrag zelf, is de gretigheid waarmee iedereen over elkaar heen buitelt om het te veroordelen. Maak haast met het slijpen van de dolken, want in de ruggen van de vogelvrijverklaarden is nog maar weinig plek.

Het beste wat een mens kan doen wanneer het hem allemaal even te veel wordt, is de tv uitzetten en naar buiten gaan om een rondje te lopen. De heilzame werking van een blokje om mag niet worden onderschat, ware het niet dat je na een rondje IJmond met verchroomde longen terugkomt.

Is er eigenlijk iemand die oprecht verbaasd is over de onthullingen van afgelopen week? Of is het enthousiasme waarmee de walging over deze smeerlapperij wordt uitgesproken een teken dat we het eigenlijk al wisten – stonden we stiekem al op het dorpsplein klaar, rotte eieren in de aanslag, wachtend tot iemand in het schavot werd gezet?

‘Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen’, zei een wijs man ooit. Ironisch genoeg werd hij niet lang daarna zelf het slachtoffer van publiekelijke veroordeling. Ze spijkerden hem aan het kruis. Een kleine tweeduizend jaar later formuleerde collegaprofeet Bob Marley het net iets anders: ‘The road of life is rocky, and you may stumble too/ so while you point your fingers, someone else is judging you.’ Niet lang daarna overleed hij aan kanker.

Net binnen