Wapperende piemels en bungelende borsten, alles werd maar gescrubd en gewassen | column

Nhung Dam

„Zaterdag, dertig graden, dat is perfect weer om naar de sauna te gaan.”, zei mijn vriendin. Ik keek haar verbaasd aan. Nou, perfect weer voor het strand, dacht ik, voor een wandeling, een bbq in het park, maar naar de sauna?!

Ik kreeg vervolgens een hele uiteenzetting waarom saunabezoek in de zomerhitte perfect zou zijn.

Er zijn van die mensen die zich laten kisten door het weer, zij die dingen laten die ze eigenlijk zouden willen doen. „Als het niet regende was ik op de fiets gestapt.” „Als het minder koud was geweest had ik de auto laten staan.” Maar dan mijn vriendin: „Nu de zon schijnt kunnen we eindelijk naar de sauna!” Oké.

Nederland is, met al haar seizoenen, bij uitstek het meest ongeschikte land om je te laten kisten door het weer. Zoals schrijver Alfred Wainwright schrijft: „There’s no such thing as bad weather, only unsuitable clothing.” Zaterdag ging deze quote dus niet echt op, daar was geen sprake van „suitable clothing.”

Nog voor ik door de entree was gegaan, raakte ik al volledig in shock, mijn laatste saunabezoek was duidelijk lang geleden. Hordes naakte mensen ronddartelend over de binnenplaats. Even leek het hele tafereel op een scène uit een sciencefictionfilm, waar naakte mensen met hun doorschijnende tasjes gevuld met wat lectuur op weg waren naar een poort der verlichting. Een vrouw lag regelrecht tegenover de entree met armen en benen wijdverspreid, klaar om een teken van bovenaf te ontvangen of zoiets, het zag er in ieder geval spiritueel uit. Bolle buiken die een leven vol appeltaartjes en alle andere decadenties toonden. Wapperende piemels en bungelende borsten, alles werd maar gescrubd en gewassen, geslachtsdelen liepen rood aan van de hitte en krompen ineen na het dompelbad.

Om naar de buitenplaats te komen, moest je dwars over het terras, waar mensen verplicht met badjassen zaten te eten, wel zo netjes. Dat je zelf naakt tussen de bitterballen en nacho’s moest oversteken, voelde alsof je zelf tot rollade was geworden. En toen moest het hoogtepunt nog komen.

Bij de scrubbaden werd ik aangesproken door een meneer: „U bent toch columniste van het NHD?” Uit reflex draaide ik me razendsnel om, zonder te beseffen dat mijn billen ook onbedekt waren. „Die ene over uw vluchttas vond ik zo mooi.” En daar sta je dan poedelnaakt een trouwe lezer te bedanken.

Natuurlijk kan het in de winter heerlijk zijn om je winterdepressie weg te laten smelten, je op te warmen in een natuurbad waar damp uit je hoofd opstijgt, om vervolgens met een wijntje bij een knisperend haardvuur bij te komen. Maar toegegeven: Mijn vriendin had een punt, saunabezoek in de sprankelende zon heeft iets weldadigs.

En dat ik in een sauna door een mij wildvreemde, maar lieve lezer wordt aangesproken, daar moet ik ook maar mee leren leven, dat had in de winter ook kunnen gebeuren. Unsuitable clothing of niet.