Sticky Fingers: Hits achter een rits | Classic Album

Jaap Stiemer

Elke zaterdagavond kijken we op deze plek terug op een klassieker in de pop/rock. Geïnspireerd door Spotify. Daar zie je regelmatig: ’als je dit leuk vindt, luister dan ook hiernaar’. En zo komt de nieuwe generatie terecht bij onder meer The Doors, Pink Floyd en wie dan ook. Vandaag: Sticky Fingers van Rolling Stones uit 1971.

Een bijzonder jaar voor de Rolling Stones, 1971. Het beroemde logo van de band, mond met uitgestoken tong, zag het licht én voor het eerst werd er een album op het eigen Rolling Stones label uitgebracht: Sticky Fingers. Een album waarop hits staan als ’Brown Sugar’, ’Wild horses’ en ’Dead flowers’ en voorzien van een door Andy Warhol ontworpen hoes van een in spijkerbroek gehesen mannenpelvis. In de eerste versie van deze hoes werd een echte rits aangebracht, iets dat later werd vervangen door een geprinte rits, omdat anders het vinyl schade opliep.

Het was het eerste studioalbum ook, waarop Mick Taylor gitaar speelt, als vervanger van de twee jaar eerder overleden Brian Jones. Zijn jubelende gitaarspel komt tot een langgerekt hoogtepunt in ’Can you hear me knockin’’, een nummer dat, zo gaat het verhaal, onbedoeld eindigde in een jamsessie, die achteraf zo goed bleek dat werd besloten het integraal op het album te zetten.

’Sticky Fingers’ kenmerkt zich door meerdere nummers waarin het gebruik van harddrugs openlijk wordt bezongen. In ’Dead flowers’ komen de ’needle and a spoon’ voorbij en in het door Marianne Faithfull medegeschreven en al in 1969 opgenomen ’Sister Morphine’ vliegen de opiaten en de coke je om de oren. Met name Keith Richards zal zich hierna nooit meer aan het stempel van de eeuwige junkie kunnen ontworstelen.

Luister hier naar de playlist Classic Albums

Net binnen