Iedereen tegelijk op pad, wie heeft dat bedacht? | column

Anouk Haakman

Anouk Haakman (39) woont samen met haar dochter Robje (8) in Hoorn en heeft een haak- en breiwinkel in Medemblik. Na twintig jaar autorijden onderzoekt ze nu een leven zonder eigen auto.

Mijn studerende nicht Esmé komt elke week een keertje bij ons eten. Ze heeft dan een lange schooldag achter de rug en is moe. Vaak vertelt ze over een trein die veel te vol zat, een verbinding die ze niet kon halen, de metro die niet reed.

Ze fietst elke dag naar en van het station, want waar ze woont rijden nauwelijks bussen. Als alles meezit kan ze de reis binnen anderhalf uur maken. Een beetje studeren in de trein is er niet bij, ze moet bijna altijd staan. Als ze thuiskomt moet ze eten, leren en op tijd naar bed want de wekker gaat vroeg.

,,Tante Anouk, ik kan echt niet wachten tot ik mijn rijbewijs heb’’, zegt ze zuchtend. Niet dat ze dan met de auto naar school gaat, maar omdat haar ervaringen met het openbaar vervoer nu al (ze zit in het eerste jaar) zo negatief zijn dat ze hoopt straks nooit meer een trein te hoeven instappen.

Spuugzat

Ik dacht er hetzelfde over toen ik studeerde en vaak een halve dag doorbracht in treinen en op perrons. Ik was het spuugzat. En toen waren de omstandigheden nog iets beter dan nu.

Ja, de spoorwegen doen belabberd werk en ja, de kaartjes zijn achterlijk duur. Maar er zijn ook andere gekke dingen aan de hand. Ik zat als student in dezelfde coupé als werkend Nederland en dat vond ik altijd zo raar. Waarom moeten wij allemaal rond hetzelfde tijdstip ergens zijn? Wie heeft dat bedacht?

De drukste dagen zijn dinsdag en donderdag. ‘Ga dan thuiswerken’ luidt het advies. Klinkt goed, maar waarom zou je parttimers niet (ook) adviseren om op de andere dagen te gaan werken?

Rooster uit de vorige eeuw

Er zijn nog steeds basisscholen die vasthouden aan een rooster uit de vorige eeuw, toen er tussen de middag nog een warme prak op tafel kwam en alle mama’s thuis waren om hun kroost op te vangen op de vrije middagen. De hele economie is er rond vormgegeven.

Maar ook schoolvakanties (zes weken in de zomer, waarom?) en de ‘bouwvak’ zijn van die geijkte periodes. Iedereen tegelijk aan het werk en iedereen tegelijk vrij.

Esmé stapt straks weer in die propvolle trein, zucht diep, koopt na haar studie meteen een auto en gaat dan elke dinsdag en donderdag in de file staan.

We doen de dingen graag zoals we deden, maar zullen dan krijgen wat we altijd al kregen.

Reageren? Mail naar info@haakvrouw.nl

Lees ook: Meezingen op een fietspad zonder raar aangekeken te worden, het kan! | column Anouk autoloos

Lees ook: Anouk Haakman doet vrijwillig haar Fiat 500 weg. Wat bezielt me, vraagt ze zich soms af | column Anouk autoloos

Lees ook: Wachtend op een duister perron met een kind dat allang in bed had moeten liggen

Lees ook: Hád ik maar schurft (en een auto) denk ik strompelend van de rugpijn als ik te laat de winkel open gooi

Lees ook: ‘Périphérique’. Ik wist niet wat het was, maar het moest iets verschrikkelijks zijn

Lees ook: Zorg gewoon dat je zonder auto genoeg roze koeken in huis hebt, dan kom je een heel end | column

Lees ook: Dit autoloze experiment. Want waar doe ik het allemaal voor, in gódsnaam? | column

Lees ook: Lege tank. File. Trajectcontrole. Blaastesten. Betonpaaltjes. Paarse enveloppen. Een weelde om daar niet meer over in te zitten | column

Lees ook: ’Schiet op schijtluis!’. Geen plek waar meer gefoeterd wordt dan in de auto

Net binnen